Heimwee

Stil… stil is het op straat. Stil is het in de restaurants, in de kerken en bij de kapper. We zijn stilgezet…

Halverwege maart spraken we met elkaar af. Mijn vriendinnen en ik. Eigenlijk zoals elke week, maar díe avond waren we op een bijzondere locatie. In een omgebouwde fabriek om precies te zijn ergens in Overijssel. We lachten, zaten zij aan zij aan een ronde tafel en genoten van een heerlijk hapje en een wijntje. We maakten plannen voor het komende jaar, zoals ons jaarlijkse weekendje weg. Ideeën opdoen samen, alleen de voorpret is al zo leuk. Wat genoot ik, wat genoten wij van deze avond. Voordat we gingen, maakten we nog even een foto van ons gezellige samenzijn. Het werd weer laat, ach ja, want gezelligheid…

We zijn slechts een goede maand verder en wat ziet ons leven er anders uit nu. En dat in slechts enkele weken tijd. Met een gevoel van heimwee denk ik nu terug aan die avond..

Weet je nog, toen? Toen we zonder nadenken naast elkaar gingen zitten. We gewoon uit eten konden gaan. Er geen uitgroei of misschien een grijze haar te zien was. We gewoon naar school konden gaan, naar ons werk of op bezoek bij onze ouders. Elkaar een knuffel gaven zonder na te denken of elkaar de hand konden schudden op een verjaardagsfeestje.

Weet je nog, toen? Toen we zonder angst om ziek te worden door het leven gingen. We niet zomaar opeens afscheid hoefden te nemen van iemand die overleed aan een toen nog onbekend virus. Toen we ons nog druk maakten over de hoeveelheid stikstof in de lucht. Of misschien stress hadden over het uitzoeken van onze volgende bestemming voor de zomervakantie.

Wat lijkt het ver weg hè allemaal? En hoelang duurt het nog? Wanneer wordt alles weer enigszins ‘normaal’?

Dat alles stil is gelegd, betekent nog niet dat de tijd langzamer gaat. We vullen onze dagen met andere bezigheden, zoals thuisscholing geven aan onze kinderen. Videobellen met de opa’s en oma’s. Boodschappen doen en kaartjes schrijven voor de kwetsbaren of voor de jarigen waar we niet naar toe kunnen nu. Of misschien kijken we nu meer naar het journaal dan dat we eigenlijk zouden willen.

Ook al is het niet alle dagen even makkelijk, toch geniet ik wel van deze bijzondere tijd met ons gezin. Opeens juf mogen zijn bijvoorbeeld, het vergt wel wat van ons als ouders. M’n man die thuiswerkt, zodat we overdag als gezin vaker samen zijn. Gezellig om bijvoorbeeld samen even dat bakje koffie te doen. Een heerlijke wandeling samen, nu de reistijd voor het werk wegvalt. En dan schijnt ook nog iedere dag de zon sinds we met z’n allen aan huis gekluisterd zijn. We horen de vogels fluiten in de ochtend en de natuur staat gelukkig niet stil, alles loopt weer uit.

Want zelfs nu, stopt het leven niet. De tijd tikt gewoon door. De bomen worden weer groen, de bloemen komen uit en ná de donkere nacht verschijnt er ‘gewoon’ weer een nieuwe dag.

Er is Hoop! Hoop voor dat wat zover weg lijkt, weer dichtbij kan komen. Dat wat was, weer zal zijn… of wat nog niet is, zal komen.

Oh wat een dag! Wat een vreugde zal dat zijn!

1 gedachte over “Heimwee

  1. Prachtig geschreven lieve Mir ❤. Wat lijkt die gezellige avond die toen zo normaal leek ver weg, maar ook zo dichtbij…
    En hoe zullen die avonden straks weer zijn als we weer met z’n allen samen zijn. Vast vertrouwd, maar ook anders… Ik zie er naar uit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *