Stilte voor de storm…

Als ik goed luister, hoor ik nog steeds het ruisen van de zee. Zeker nu het weer ‘stil’ is in huis, denk ik met weemoed terug aan die heerlijke week op het strand.

Is het echt nog maar iets meer dan een week geleden dat we er waren? Iedere ochtend als ik wakker werd, liep ik (meestal gevolgd door in ieder geval 1 van de kinderen), gelijk naar de zee. Deur open, voeten in het zand en wakker worden bij het ruisen van de zee. Soms met een bakje koffie, kijkend en turend. Soms gepaard met visnet en emmer, zoekend naar kleine visjes. We kwamen soms terug met een leuke vangst. In de avond genoten we van een prachtige zonsondergang. Rond half 9 liepen alle ‘strandbewoners’ naar de zee om de zon in het water te zien zakken. Ik weet niet waar je meer 1 kunt zijn met de natuur als daar.

Maar dat was anderhalve week terug. We zitten alweer een volle week in een vast ritme. Het schoolleven is weer begonnen. De lange broeken en jassen konden gelijk weer uit de kast en de wekker moet weer gezet worden.

Hoe is dit voor jou? Is het als een storm omdat alles weer móet? Of is de stilte fijn nu de kinderen weer naar school zijn?

Ik kan zelf niet kiezen eerlijk gezegd. De zomervakantie vind ik een heerlijke tijd omdat niets moet en je fijn als gezin samen bent. Geen vaste tijden, geen wekker, geen afspraken, geen sport et cetera. Maar vooral veel spontane dingen. En dat hoeft niet moeilijk te zijn, met mooi weer bijvoorbeeld een spontane picknick of lekker lezen in de achtertuin (liefst in de hangmat) of een nachtje logeren bij opa en oma. Het kan allemaal want de volgende dag… is er weer zo’n dag.

Maar zodra het nieuwe schooljaar aanbreekt, ga ik ook gewoon weer mee in het enthousiasme van de kinderen. Nieuwe groep, nieuwe dingen om te leren. Ze voelen zich gelijk ook een stuk groter. Ik zie het als een stilte nà de storm.. weer tijd om heerlijk te wandelen met onze jongste of samen een boekje te lezen. Iets meer regelmaat in de dag en af en toe wat (meer) tijd voor mezelf, zoals nu.

Tijd om weer wat te schrijven. Want het was natuurlijk rustig hier. Alsof het eb is, maar je weet ook dat het weer vloed kan worden. Is het slechts een stilte voor de storm?

Soms is onze koers niet helemaal duidelijk. Zijn er stormen en kunnen we uit balans raken. Maar in de stilte, mogen we altijd onze kracht zoeken bij Hem.

Hij zegt ons: stap uit je boot, durf op water te lopen. Vraag Mij om hulp en de hemel gaat open. Wees maar niet bang. Ik ben altijd bij jou!

Liefs

2 thoughts on “Stilte voor de storm…

  1. Heel mooi geschreven, dank je wel. En hé, soms hoef je niet uit je boot te stappen. Is de tijd er nog niet rijp voor. Maar komt Hij erin. Bij jou in de boot en neemt Hij het roer in handen. Vertrouw Hem nou maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *